طرحهای قالی از خلاقیت و نبوغ هنرمندان این عصر چنان بارور میشوند که پس از گذشت چند صد سال هنوز مورد تقلید بوده و با همه کوششی که بری گشودن راهی به فراسوی چارچوبهی هنری این دوران معمول گردیده جز در تعدادی معدود توفیق چندانی نصیب طراحان نقش قالی نگردیده، گویی تمام نگارهها و نقوش ممکن از پیش به دست این هنرمندان چیره دست طرح و تکمیل شده است. قالی بافان این دوره با استفاده از این طرحها در حدود ۱۵۰۰ تخته قالی و قالیچه از خود باقی میگذارند که برخی از آن ها به صورت شاهکارهای مسلم قالی بافی دنیا ثبت میشوند. در این دوره قالی بافی از حالت یک پیشهی روستایی و چادرنشینی به مقام یک حرفهی با اهمیت در کارگاههای شهری تغییر موضع داده و تجارت و صدور آن به کشورهای اروپایی شروع میشود.
در سفرنامهی “تاورنیه” و “شاردن” و سایر کسانی که در آن موقع از ایران دیدن کردهاند به پیشرفت قالی بافی و مراکز متعدد بافت فرش در شهرهای اصفهان، کاشان، تبریز و کرمان اشارات فراوان شدهاست.
فرشهای بافتهشده در دورهی صفوی را بر اساس طرحهای آنها در گروههای زیر طبقه بندی میکنند:
ترنج دار، گلدانی، شکارگاه، گلدار هراتی، درخت و بوته، باغی و لهستانی.
![]()